Autor – Witold Urbanowicz
Imielin to trzecia z kolei stację warszawskiego metra. Peron tej stacji tonie w odcieniach żółtego i zielonego. Wyróżnikiem stacji jest też „skrzydlaty” sufit podwieszany.
Stacja A-3 Imielin ulokowana jest pod al. Komisji Edukacji Narodowej (jak wszystkie okoliczne stacje), po południowej stronie skrzyżowania z ul. Indiry Gandhi. Dzięki kompletowi przejść podziemnych pasażerowie mogą wyjść na wszystkie narożniki skrzyżowania. Wokół stacji powstało małe centrum Ursynowa – od 1999 r. działa tutaj Multikino, jeden z pierwszych warszawskich multipleksów, a po przeciwnej stronie al. KEN swoją elegancką siedzibę wybudowała dzielnica. Wyjścia z południowej głowicy stacji prowadzą w osiedla – dzięki rampom pasażerowie dostają się z powierzchni bezpośrednio na poziom antresoli (-1). Również ta strona stacji przystosowana jest dla niepełnosprawnych. Z antresoli na peron (-2) prowadzi, oprócz szerokich schodów, także winda. Na stacji, po jej północnej stronie od niedawna działa też punkt obsługi pasażera – jeden z dwóch na południowym odcinku I linii metra. Powstał on w dawnym komisariacie policji.
Imielin to kolejna dwunawowa stacja z rzędem kolumn po środku. Również tutaj rozpoznać można sporo rozwiązań typowych dla stacji ursynowskich, zarówno pod względem rozmieszczenia systemu informacji pasażerskiej, jak i myśli przewodniej wystroju przystanku. Charakterystycznym elementem stacji jest podwieszany sufit załamujący się na całej swojej długości i przybierający formę skrzydeł. Ściany zatorowe wyłożone są metalowymi panami, układającymi się w regularne pasy o różnych odcieniach żółtego i zielonego. Ściany schodów i antresoli wyłożone są z kolei zielonymi kafelkami. Z wystrojem stacji współgra też oświetlenie. Peron rozświetlają świetlówki liniowe w dwóch pasach równoległych do krawędzi peronu (jedyne takie rozwiązanie na stacjach ursynowskich).
Uruchomiony w 1995 r. Imielin to kolejna stacja zaprojektowana przez zespół architektoniczny pod kierownictwem Jasnej Strzałkowskiej-Ryszki jeszcze w latach 80. Zastosowano tutaj wiele rozwiązań typowych dla tego okresu w architekturze.