Autor – Witold Urbanowicz
Ursynów wyróżnia się bardzo ekspresyjną mozaiką na ścianach zatorowych – to jedna z dwóch stacji, która doczekała się tak dynamicznej w formie dekoracji ceramicznej.
Stacja A-5 Ursynów znajduje się pod al. Komisji Edukacji Narodowej pod skrzyżowaniem z ciągiem ulic Surowieckiego i Bartoka. Podobnie jak na poprzedniej stacji, Stokłosach, wyjścia z obydwu głowic znajdują się w oddaleniu od samego skrzyżowania i prowadzą „w osiedle”. Obydwie antresole mają formę otwartą – rampy wjazdowe i schody znajdują się poza stacją, na odkrytym powietrzu.
Tradycyjnie już dla stacji I odcinka dla niepełnosprawnych przystosowana jest południowa głowica stacji. W 2012 r. pomiędzy antresolą a powierzchnią otwarto nową windę. Ponadto na antresolę prowadzi rampa, natomiast z hali odpraw na poziom peronu można zjechać windą – wyjście z niej znajduje się na przedłużeniu peronu. Co wyróżnia Ursynów, to jej północna głowica. Przejście podziemne znajduje się bowiem bezpośrednio nad peronem – przez to schody na peron i hala odpraw z bramkami biletowymi znajdują się „tyłem” do antresoli, a ponadto sufit na peronie jest dodatkowo obniżony i wsparty dwiema kolumnami przy obydwu krawędziach peronu.
Stacja Ursynów to tradycyjna konstrukcja dwunawowa z jednym rzędem kolumn po środku peronu (z wyjątkiem wspomnianej już północnej części peronu z obniżonym sufitem). Znaleźć tutaj można wszystkie typowe i charakterystyczne rozwiązania dla południowych stacji, to jest zadaszenia torów z zintegrowaną informacją pasażerską oraz podwieszany sufit z panelami rozpraszającymi światło.
Stację wyróżnia bardzo ekspresyjna dekoracja ceramiczna na ścianach bocznych, autorstwa Andrzeja Drzewieckiego. Użyte kolory, co prawda ograniczone w liczbie, są ciepłe: brązy, żółcie, czerwienie. W mozaice, abstrakcyjnej w formie, dopatrzyć się można elementy ruchu, echa futuryzmu. Podobne motywy Drzewiecki wykorzystał już we wcześniejszych o dekadę dekoracjach w Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. Ściany schodów i antresoli po południowej stronie obłożone są płytkami o intensywnej czerwonej barwie, a po północnej – pomarańczowej. Drzwi do pomieszczeń technicznych po południowej stronie również są pomarańczowe, a po północnej – już brązowe.
Podobnie jak na sąsiednich stacjach, płytki o szerokości 30 centymetrów umieszczone są w modułach po 1,5 m szerokości. Ceramika umieszczona jest na strukturze żelbetowej odstającej od ściany. Płytki wyprodukowały zakłady w Opocznie. Stacja, uruchomiona w 1995 r., jest kolejnym niezwykle udanym przykładem architektury lat 80.